Sistemi ynë diellor përmban tetë planete që lëvizin rreth Diellit në orbita eliptike. Ata ndryshojnë ndjeshëm në madhësi, përbërje, temperaturë dhe numër satelitësh natyrorë. Katër botët më të afërta me yllin tonë janë shkëmbore, ndërsa katër të tjerat janë gjigantë gazorë ose të akullt. Kjo ndarje pasqyron kushtet që mbizotëronin gjatë formimit të sistemit, rreth 4,6 miliardë vjet më parë.
Planetet nuk prodhojnë dritën e tyre, por pasqyrojnë rrezatimin e Diellit. Secili ka një histori të veçantë gjeologjike dhe atmosferike. Disa janë të thata dhe të mbuluara me kratere, ndërsa të tjerat kanë stuhi gjigante, unaza, oqeane të mundshme nën akull ose kushte që mund të ndihmojnë kërkimin për jetë.
Planetet shkëmborë të brendshëm
Mërkuri është planeti më i afërt me Diellin dhe më i vogli nga tetë planetet. Sipërfaqja e tij, e mbushur me kratere, ngjan në disa drejtime me Hënën. Atmosfera tepër e hollë nuk mund ta ruajë nxehtësinë, ndaj temperaturat ndryshojnë fort mes ditës dhe natës. Një vit në Mërkur zgjat vetëm 88 ditë tokësore, ndërsa rrotullimi i ngadaltë e bën ditën diellore shumë të gjatë.
Afërdita është pothuajse sa Toka, por kushtet e saj janë krejt të ndryshme. Atmosfera e dendur, e përbërë kryesisht nga dioksidi i karbonit, krijon një efekt serrë ekstrem. Për këtë arsye, ajo është planeti më i nxehtë, edhe pse Mërkuri ndodhet më pranë Diellit. Retë përmbajnë acid sulfurik, presioni në sipërfaqe është shumë i lartë dhe rrotullimi zhvillohet në drejtim të kundërt me shumicën e planeteve.
Toka është planeti i vetëm ku jeta është konfirmuar. Uji i lëngshëm mbulon pjesën më të madhe të sipërfaqes, ndërsa atmosfera e pasur me azot dhe oksigjen ndihmon në ruajtjen e kushteve të përshtatshme. Fusha magnetike e mbron planetin nga një pjesë e grimcave të erës diellore. Lëvizja e pllakave tektonike, qarkullimi i ujit dhe ndryshimet klimatike e bëjnë Tokën një botë gjeologjikisht aktive.
Marsi njihet si planeti i kuq për shkak të oksideve të hekurit në sipërfaqe. Atmosfera e tij është e hollë dhe përbëhet kryesisht nga dioksidi i karbonit. Në të gjenden vullkani Olympus Mons dhe kanioni Valles Marineris, ndër strukturat më të mëdha të këtij lloji në sistemin diellor. Gjurmët e lumenjve dhe liqeneve të lashta tregojnë se dikur kishte kushte më të lagështa.
Gjigantët e jashtëm
Jupiteri është planeti më i madh dhe ka masë më të madhe se të gjithë planetet e tjerë të marrë së bashku. Ai përbëhet kryesisht nga hidrogjen dhe helium, pa një sipërfaqe të ngurtë ku mund të qëndrohet. Atmosfera shfaq breza resh dhe stuhi të fuqishme. Njolla e Madhe e Kuqe është një sistem stuhie i vëzhguar prej shekujsh. Fusha e tij magnetike është jashtëzakonisht e fuqishme, ndërsa hënat e mëdha përfshijnë Ion, Europën, Ganimedin dhe Kaliston.
Saturni dallohet për sistemin e gjerë të unazave. Ato përbëhen nga grimca akulli, pluhuri dhe shkëmbi, me madhësi që variojnë nga kokrriza të vogla deri te blloqe të mëdha. Saturni është gjigant gazor me dendësi mesatare më të ulët se ajo e ujit. Hëna Titan ka atmosferë të dendur dhe liqene metani e etani, ndërsa Enceladus lëshon material nga një oqean i fshehur nën koren e akullt.
Urani klasifikohet si gjigant i akullt. Ngjyra blu në të gjelbër vjen nga metani në atmosferë, i cili përthith një pjesë të dritës së kuqe. Veçoria më e pazakontë është pjerrësia ekstreme e boshtit: planeti rrotullohet pothuajse i shtrirë anash. Kjo sjell stinë shumë të gjata dhe ndryshime të mëdha në ndriçimin e poleve gjatë orbitës së tij 84-vjeçare.
Neptuni është planeti më i largët nga Dielli dhe gjithashtu një gjigant i akullt. Në atmosferën e tij janë matur erëra jashtëzakonisht të shpejta dhe stuhi të errëta që shfaqen e zhduken. Ai rrezaton më shumë energji sesa merr nga Dielli, çka tregon praninë e një burimi të brendshëm nxehtësie. Hëna Triton lëviz në drejtim të kundërt me rrotullimin e planetit, një tregues se mund të jetë kapur nga Brezi i Kuiperit.