Ermira Babaliu është një nga zërat karakteristikë të muzikës së lehtë shqiptare dhe të repertorit qytetar, me një karrierë që lidhet ngushtë me festivalet, serenatat dhe skenën shqiptare. Ajo ka lindur në Korçë dhe është rritur e arsimuar në Pogradec, qyteti ku nisi edhe lidhja e saj me muzikën. Data e plotë e lindjes nuk rezulton e publikuar në mënyrë të verifikueshme në të dhënat biografike të disponueshme, ndaj nuk është e saktë të jepet një datë e pakonfirmuar.
Vitet e para dhe zbulimi i zërit
Kontakti me skenën nisi që gjatë viteve të shkollës. Në Pogradec ajo u përfshi në grupet artistike të qytetit dhe në veprimtaritë e Shtëpisë së Kulturës, ku timbri i saj u dallua shpejt. Më pas u aktivizua edhe pranë Estradës së qytetit, duke marrë pjesë në programe varieté dhe në turne artistike.
Një nga momentet e para të rëndësishme ishte pjesëmarrja në Festivalin e Parë të Këngës në Pogradec. Në moshën 14-vjeçare fitoi çmimin e parë me këngën “Erdhi pranvera”, një sukses që i hapi rrugën drejt skenave më të mëdha. Në dhjetor 1984 u shfaq për herë të parë në Festivalin e Këngës në RTSH, duke hyrë gradualisht në rrethin e interpretuesve të njohur të muzikës së lehtë.
Ndërkohë, formimi i saj universitar ndoqi një drejtim tjetër. Studimet e larta i kreu në Universitetin e Tiranës, në degën e Filozofisë. Ky profil akademik ka qenë një nga elementet dalluese të rrugëtimit të saj, ndërsa muzika vazhdonte të fitonte gjithnjë e më shumë hapësirë në jetën profesionale.
Festivalet dhe këngët që përcaktuan karrierën
Gjatë viteve 1980 dhe fillimit të viteve 1990, Ermira Babaliu u bë pjesë e një periudhe të rëndësishme të këngës shqiptare. Në qershor 1986 u vlerësua me çmimin e tretë në Festivalin e Interpretuesve me “Urimi yt”. Po atë vit mori pjesë në Festivalin e 25-të të Këngës me “Mbrëmja që mban dashurinë time”, ndërsa në vitet pasuese interpretoi krijime të tjera në festivalet kombëtare dhe në koncertet “Kur vjen pranvera”.
Në repertorin e saj u përfshinë këngë si “Një jetë nga jeta ime”, “Letër malli”, “Pranë të kaltrit det” dhe “E njëjta ëndërr”. Kjo e fundit u interpretua në Festivalin e 33-të në vitin 1994 dhe mbeti ndër krijimet me të cilat publiku e identifikoi gjatë viteve. Po në atë periudhë ajo u vlerësua edhe për interpretimin e këngës “Emri më i bukur”.
Një vend të veçantë në profilin e saj artistik zunë serenatat dhe kënga qytetare. Mënyra e interpretimit, zëri lirik dhe lidhja me traditën muzikore të juglindjes e bënë një prej interpretueseve që ndihmuan në rikthimin e këtij repertori në vëmendjen e publikut të gjerë.
Jeta artistike në Shtetet e Bashkuara
Në vitin 1996 këngëtarja u largua nga Shqipëria dhe u vendos në Shtetet e Bashkuara. Emigrimi solli një periudhë të re, por nuk e shkëputi nga skena. Pas viteve të para të përshtatjes, ajo iu rikthye aktivitetit muzikor dhe u angazhua në koncerte e veprimtari të komunitetit shqiptar, sidomos në Michigan dhe në qytete të tjera amerikane.
Përveç interpretimit, përvoja në diasporë u lidh edhe me organizimin e aktiviteteve kulturore. Kjo e mbajti repertorin shqiptar të pranishëm në mjediset e emigracionit dhe i dha mundësinë të ruante kontaktin me publikun që e kishte ndjekur që prej festivaleve të viteve ’80 dhe ’90.
Ndër vlerësimet e marra gjatë karrierës janë titulli “Qytetare Nderi” e Pogradecit dhe çmimi “Tefta Tashko Koço”, dy vlerësime që lidhen me kontributin e saj në muzikë dhe marrëdhënien e vazhdueshme me qytetin ku u formua artistikisht.
Aktiviteti i viteve të fundit
Edhe pas dekadash në skenë, Ermira Babaliu ka vazhduar të jetë aktive. Më 4 janar 2025 u publikua kënga “Mall vjeshte”. Gjatë të njëjtit vit ajo ishte e pranishme edhe në aktivitete kulturore të diasporës, ndërsa në gusht u rikthye në skenën e Pogradecit dhe paralajmëroi një projekt të ri muzikor të lidhur me qytetin.
Në qershor 2025 ishte gjithashtu e ftuar në aktivitetet që shoqëruan Festivalin e Filmit Shqiptar në Massachusetts, duke vijuar praninë në jetën kulturore të komunitetit shqiptaro-amerikan.
Në mars 2026, emri i saj u rikthye në vëmendje pas debatit për kriterin e moshës në rikthimin e “Festivalit të Pranverës”. Ajo reagoi ndaj kufizimit të pjesëmarrjes për interpretuesit 18–30 vjeç, duke mbrojtur idenë se skena muzikore duhet të mbetet e hapur edhe për artistët me përvojë.