Eranda Libohova lindi më 11 shtator 1969 në Tiranë dhe është një nga zërat më të njohur të muzikës shqiptare. E dalluar për interpretimin e drejtpërdrejtë, energjinë skenike dhe aftësinë për të lëvizur nga kënga e lehtë te repertori qytetar e popullor, ajo ka ndërtuar një karrierë që shtrihet në disa dekada. Katalogu i saj përfshin këngë romantike, materiale me tematikë shoqërore, ritme festive dhe rikthime të repertorit tradicional, ndërsa performanca live ka mbetur tipari më i qëndrueshëm i profilit të saj artistik.
Fillimet në skenën muzikore
Lidhja profesionale me këngën nisi në adoleshencë. Daljet e hershme e vendosën përballë orkestrës dhe publikut në një periudhë kur festivali televiziv ishte rruga kryesore për afirmimin e një artisti. Zëri i ngrohtë, shqiptimi i qartë dhe mënyra e natyrshme e interpretimit e ndihmuan të krijonte shpejt identitetin e saj.
Një nga momentet vendimtare erdhi në Festivalin e 26-të të Këngës në Radio Televizion, të zhvilluar në dhjetor 1987. Së bashku me Irma Libohovën interpretoi “Nuk e harroj”, këngë që fitoi çmimin e parë. Suksesi i dha një hyrje të fuqishme në skenën kombëtare dhe e lidhi emrin e saj me një material që vazhdoi të kujtohej edhe pas shumë vitesh.
Pas kësaj fitoreje, ajo u shfaq rregullisht në festivale, koncerte dhe programe muzikore. Bashkëpunimet e para sollën një harmoni vokale të dallueshme, por gradualisht këngëtarja nisi të ndërtonte edhe një rrugë të pavarur, duke kërkuar repertor që i përshtatej ngjyrës së zërit dhe temperamentit skenik.
Kalimi drejt karrierës solo
Në karrierën solo, Eranda Libohova krijoi këngë që mbetën të njohura për melodinë dhe mënyrën e interpretimit. “Buzët më ishin tharë” u kthye në një nga baladat më të identifikueshme të repertorit të saj, ndërsa “Rroftë dashuria” solli një frymë më festive dhe një paraqitje plot energji. Në materiale të tjera, si “Kthehu për vete, për mua”, ajo trajtoi tema shoqërore dhe shqetësime të një periudhe të vështirë për të rinjtë shqiptarë.
Repertori u zgjerua me “Bota iluzion”, “O natë, o erë”, “Vetëm nuk jam”, “Përherë të dua”, “Më prit” dhe “Margjelo”. Disa këngë u mbështetën te popi dhe balada, ndërsa të tjera shfrytëzuan ritmet qytetare, motivet e veriut dhe ngjyrimet e muzikës së jugut. Kjo larmi e bëri të përshtatshme si për skenën e festivalit, ashtu edhe për koncertet popullore dhe mbrëmjet festive.
Festivalet dhe vlerësimet
Në vitin 2000, dueti “Një mijë ëndrra” fitoi edicionin e dytë të “Kënga Magjike”. Kënga ndërthurte melodinë e muzikës së lehtë me një interpretim të ndërtuar mbi përvojën e gjatë skenike. Fitorja konfirmoi se artistja ruante të njëjtën peshë edhe në tregun muzikor të pas viteve ’90, kur konkurrenca dhe mënyrat e promovimit po ndryshonin me shpejtësi.
Ajo u rikthye në Festivalin e Këngës në fund të vitit 2018 me “100 pyetje”. Materiali u rendit në vendin e tretë të edicionit të 57-të, duke e sjellë sërish përpara orkestrës së festivalit pas një karriere të gjatë. Kënga u mbështet te një tekst emocional dhe te një interpretim që ruante qartësinë e vokalit pa u ngarkuar me elemente të panevojshme skenike.
Në vitin 2021 u nderua me titullin “Mjeshtër i Madh”, si vlerësim për kontributin në muzikën shqiptare. Një pjesë e repertorit të saj është rikthyer gjithashtu në net nostalgjie dhe programe që kanë sjellë këngët më të njohura të dekadave të kaluara.
Bashkëpunimet dhe repertori qytetar
Një tjetër pjesë e rëndësishme e veprimtarisë së saj lidhet me bashkëpunimet. “Marinela” me West Side Family dhe “Thuam po” me Genën treguan aftësinë për t’u përshtatur me partnerë dhe stile të ndryshme. Në interpretimet qytetare, ajo ka sjellë këngë tiranase, shkodrane dhe motive të krahinave të tjera, duke i trajtuar me një zë modern, por pa ua humbur karakterin tradicional.
Përmbledhjet “Këngë të shekullit” dhe albumi “O natë, o erë” dokumentojnë pjesë të ndryshme të kësaj veprimtarie. Në skenë, ajo ka ruajtur kontaktin e drejtpërdrejtë me publikun dhe një mënyrë këndimi që mbështetet te vokali, jo vetëm te prodhimi në studio.
Aktiviteti i viteve të fundit
Gjatë viteve të fundit publikimet kanë alternuar këngën popullore të përpunuar me materiale të reja melodike. “Verbu” dhe “Tata Mama”, një këngë tradicionale arbëreshe e realizuar me Ardian Trebickën, u pasuan nga “Kurbeti” dhe bashkëpunimi “Djali jem”. Në vitin 2025 u publikuan “Ora e dashnisë”, “Jena goca prej Tirone”, “Si herën e parë” dhe “Rifillim”.
Aktiviteti vijoi me “Gëzuar dashuri”, “Ai”, “100 pyetje” dhe “Frikacake”, të vendosura në platformat muzikore gjatë vitit 2026. Eranda Libohova vazhdon të jetë e pranishme në koncerte, programe televizive dhe aktivitete kulturore, duke ruajtur një repertor ku balada, popi dhe kënga qytetare bashkëjetojnë natyrshëm.