Ema Qazimi lindi më 18 nëntor 1954 në Tiranë dhe u bë një nga interpretueset më të njohura të muzikës së lehtë shqiptare gjatë gjysmës së dytë të shekullit XX. Karriera e saj përfshin këngën, teatrin, radion dhe spektaklin, ndërsa zëri i fuqishëm dhe paraqitja e sigurt skenike e vendosën mes figurave të rëndësishme të festivaleve kombëtare. Për më shumë se katër dekada ajo ndërtoi një repertor të gjerë, me këngë lirike, materiale atdhetare, duete dhe krijime të mbështetura te tradita qytetare.
Formimi muzikor dhe debutimi i hershëm
Interesi për artin u shfaq që në fëmijëri. Në moshën 14-vjeçare u ngjit në skenën e Festivalit të Këngës në Radio, duke interpretuar në një periudhë kur kjo veprimtari ishte porta kryesore për hyrjen në muzikën profesioniste. Debutimi i hershëm e vendosi përballë orkestrës, transmetimit të drejtpërdrejtë dhe publikut kombëtar, përvoja që ndikuan në pjekurinë e saj si interpretuese.
Në vitin 1972 përfundoi Liceun Artistik “Jordan Misja” në Tiranë, në degën e teorisë së muzikës. Më pas ndoqi studimet për aktrim në Institutin e Lartë të Arteve, ku u diplomua në vitin 1977. Ky kombinim mes muzikës dhe interpretimit dramatik u dallua më vonë në mënyrën si e ndërtonte një këngë: jo vetëm përmes teknikës vokale, por edhe nëpërmjet gjestit, mimikës dhe kuptimit të tekstit.
Pas studimeve punoi fillimisht si redaktore në Radio Tirana dhe më pas si aktore në Teatrin Popullor. Përvoja në radio e afroi me procesin e regjistrimit dhe përzgjedhjen e repertorit, ndërsa teatri i dha mundësi të punonte me personazhin dhe ritmin skenik. Ajo interpretoi në shfaqje teatrore dhe pati role episodike edhe në kinematografinë shqiptare, përpara se muzika të bëhej drejtimi kryesor i veprimtarisë.
Festivali i Këngës dhe çmimet kryesore
Ema Qazimi u bë pjesë e rregullt e Festivalit të Këngës, ku mori pjesë në rreth 25 edicione. Në vitin 1970 u vlerësua me çmimin e parë për “Shtëpia ku lindi partia”, ndërsa në vitin 1979 triumfoi me “Trëndelinë dhe këngë”, një krijim i Avni Mulës. Gjatë viteve mori edhe çmime të tjera të para, të dyta e të treta, duke ruajtur një prani të vazhdueshme në një skenë ku konkurronin zërat më të njohur të kohës.
Ndër interpretimet që u lidhën me figurën e saj janë “Gjurmë të arta”, “Buka e duarve tona”, “Krenari e brezave”, “Shqipëri o vendi im”, “Për ty çelin mijëra mëngjese”, “Dashuria jonë” dhe “Të dua o jetë”. Këngët trajtonin tema të ndryshme, nga puna dhe historia te dashuria, qyteti dhe jeta e përditshme. Aftësia për të kaluar nga materialet solemne te krijimet më intime e ndihmoi të mos identifikohej vetëm me një lloj repertori.
Një vend të veçantë zënë duetet me Liljana Kondakçin. “Këputa një gjethe dafine” mbetet bashkëpunimi më i njohur mes tyre, ndërsa të dyja sollën edhe këngë të tjera të mbështetura në harmoninë e zërave dhe interpretimin e përbashkët. Ajo bashkëpunoi gjithashtu me këngëtarë të tjerë të brezit të saj, duke qenë pjesë e koncerteve, anketave muzikore dhe veprimtarive festive në të gjithë vendin.
Estrada e Tiranës dhe koncertet jashtë vendit
Pas përvojës në teatër, artistja u bë pjesë e Estradës së Tiranës, e cila më vonë funksionoi si Qendra Kulturore e kryeqytetit. Në këtë institucion punoi për 37 vjet, deri në daljen në pension në nëntor 2014. Veprimtaria nuk kufizohej te kënga e regjistruar. Ajo merrte pjesë në spektakle me humor, recitim, muzikë dhe numra të ndryshëm skenikë, duke udhëtuar në qytete e zona të ndryshme të Shqipërisë.
Gjatë karrierës realizoi më shumë se 100 këngë dhe u paraqit në mijëra shfaqje. Koncertet e çuan edhe jashtë vendit, në skena të Italisë, Greqisë, Francës, Gjermanisë, Zvicrës, Kroacisë dhe Shteteve të Bashkuara. Në vitin 1992 mori një vlerësim në festivalin e muzikës mesdhetare në Trani të Italisë, ndërsa në fund të viteve 1990 u nderua edhe në një aktivitet muzikor në Kosovë.
Krijimtaria personale dhe vlerësimet
Në fundin e viteve 1990 u rikthye në Festivalin e Këngës me “Mama”, një krijim me ngarkesë të fortë emocionale. Kënga dëshmoi edhe interesin e saj për kompozimin dhe për materialet që buronin nga përvoja personale. Më pas realizoi një spektakël televiziv me të njëjtin titull, ku u angazhua edhe në konceptimin e përmbajtjes.
Kontributi artistik u vlerësua me titullin “Artiste e Merituar” në vitin 1984 dhe me titullin “Mjeshtre e Madhe” në vitin 2010. Pas përfundimit të karrierës së rregullt institucionale, Ema Qazimi ka vijuar të shfaqet në intervista, veprimtari përkujtimore dhe programe kushtuar historisë së muzikës shqiptare. Interpretimet e saj ruhen në arkivin audioviziv dhe rikthehen në publikime e programe nostalgjie, duke mbajtur aktive një pjesë të rëndësishme të fondit të këngës së lehtë shqiptare.