Aida Shtino ka lindur më 30 dhjetor 1970 në Gjirokastër dhe u bë një nga emrat më të njohur të gazetarisë televizive shqiptare përmes punës së saj me historitë e personave të humbur. Profili i saj publik u ndërtua mbi një format të pazakontë për ekranin shqiptar: kërkimin e njerëzve të zhdukur, ribashkimin e familjeve dhe trajtimin e dramave njerëzore përtej lajmit të ditës. Në një media ku shpesh dominonin politika dhe spektakli, ajo solli një model tjetër gazetarie, më të afërt me terrenin, me dokumentet, me dëshmitë dhe me dhimbjen e familjeve që prisnin përgjigje.
Lidhja me Gjirokastrën ka qenë pjesë e rëndësishme e identitetit të saj. Ajo rrjedh nga një familje me origjinë nga jugu, ndërsa formimin e mëtejshëm e kreu në Tiranë. Studimet universitare për Gjuhë dhe Letërsi i dhanë bazën e parë profesionale për të punuar me fjalën, rrëfimin dhe komunikimin publik. Para se të bëhej figurë televizive në Shqipëri, pati një përvojë të gjatë jashtë vendit, veçanërisht në Greqi, ku u njoh me gazetarinë televizive dhe me formatet që trajtonin raste njerëzish të zhdukur.
Përvoja greke ishte vendimtare. Atje punoi në media dhe u afrua me një mënyrë pune që kombinonte hetimin, kontaktin me familjarët, arkivat, institucionet dhe thirrjen publike për ndihmë. Kur u kthye në Shqipëri, vendi kishte nevojë për një hapësirë të tillë. Emigracioni, tranzicioni, konfliktet familjare, trafiku njerëzor dhe zhvendosjet e shumta kishin krijuar histori të panumërta ndarjesh. Në këtë kontekst lindi ideja për një emision që nuk kërkonte vetëm audiencë, por edhe rezultat konkret.
Në vitin 2005 nisi puna me formatin që fillimisht u lidh me titullin “Ku je?” dhe më pas u bë i njohur si “Njerëz të humbur”. Aida Shtino ishte autore, drejtuese dhe producente e programit, i cili u kthye shpejt në një nga emisionet më të ndjekura të kohës. Çdo episod sillte dosje të hapura, fotografi të vjetra, dëshmi familjarësh, udhëtime në terren dhe telefonata nga njerëz që mund të kishin informacion. Ekrani nuk shërbente thjesht për të treguar histori, por për të vënë në lëvizje publikun.
Programi u transmetua për vite në televizione shqiptare dhe trajtoi raste nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia e Veriut, Mali i Zi, Greqia, Italia, vende të tjera evropiane dhe diaspora më e largët. Shumë familje kërkonin të afërm të humbur prej vitesh, disa prej tyre që nga koha e emigracionit të parë masiv. Në disa raste bëhej fjalë për njerëz që kishin ndërprerë kontaktet, në të tjera për histori më të rënda, ku dyshohej trafikim, shfrytëzim, braktisje ose vdekje e padokumentuar. Programi kërkonte kujdes, sepse çdo e dhënë mund të prekte jetë reale.
Në vitin 2006 u krijua edhe fondacioni “Njerëz të humbur”, për ta zgjeruar punën përtej transmetimit televiziv. Vetëm në vitet e para u raportuan mijëra raste të regjistruara, çka tregon shkallën e problemit dhe besimin që publiku kishte krijuar te kjo nismë. Për kontributin e saj, gazetarja mori vlerësime publike, mes tyre çmime për imazhin shqiptar dhe titull nderi nga Gjirokastra. Këto vlerësime lidhen me ndikimin e drejtpërdrejtë që programi pati në jetën e njerëzve.
Puna nuk ishte pa rrezik. Në rrëfime të mëvonshme, ajo ka folur për kërcënime, presione dhe momente kur siguria personale u vu në provë. Rastet e personave të humbur shpesh preknin interesa të errëta, rrjete kriminale apo konflikte familjare të pazgjidhura. Kjo e bëri gazetarinë e saj më të vështirë se një intervistë studioje. Duhej të dëgjonte dhimbje të mëdha, të ruante distancën profesionale dhe njëkohësisht të mos humbiste ndjeshmërinë njerëzore.
Pas mbylljes së emisionit, Aida Shtino u tërhoq për një periudhë nga vëmendja e përditshme televizive. Më vonë u përfshi edhe në politikë, fillimisht me PDIU dhe më pas me Partinë Republikane, duke e lidhur angazhimin publik me idenë e përfaqësimit dhe çështjeve njerëzore. Megjithatë, publiku vijoi ta identifikonte kryesisht me gazetarinë investigative dhe me historitë e ribashkimit familjar. Edhe në daljet e saj të mëvonshme, pyetja më e shpeshtë ka mbetur rikthimi i mundshëm i atij formati.
Në vitet e fundit, ajo ka ruajtur praninë publike përmes intervistave, rrjeteve sociale, projekteve dokumentare dhe aktiviteteve me karakter shoqëror. Në profilet e saj publike shfaqet ende e lidhur me “Njerëz të humbur”, ndërsa ka prezantuar edhe materiale me fokus te identiteti, kujtesa dhe histori shqiptare. Në vitin 2026, figura e saj mbetet e lidhur me një kapitull të veçantë të televizionit shqiptar, ku gazetaria nuk ishte vetëm raportim, por kërkim, ndërmjetësim dhe përpjekje për të rikthyer njerëz te familjet e tyre.