Agim Krajka lindi më 3 maj 1937 në Kavajë, në një familje me origjinë dibrane, ku muzika ishte e pranishme që në vitet e para të jetës. I ati luante si amator në disa instrumente, mes tyre violinë, mandolinë dhe fizarmonikë, duke i krijuar djalit një mjedis të natyrshëm dëgjimi dhe ushtrimi. Fëmijëria nuk u lidh vetëm me qytetin e lindjes, sepse familja u zhvendos më pas në Tiranë, aty ku talenti i tij nisi të marrë formë më të qartë dhe të orientohej drejt rrugës profesionale.
Instrumenti që do ta shoqëronte gjatë gjithë jetës ishte fizarmonika. Me të u afrua herët, fillimisht në mjedise edukative artistike, ku fëmijët e talentuar merrnin mësime, dilnin në aktivitete dhe njiheshin me skenën. Për shumë artistë të brezit të tij, këto institucione ishin porta e parë drejt artit të organizuar. Për të, fizarmonika nuk mbeti vetëm mjet interpretimi, por u kthye në bazë të mendimit muzikor, në mënyrë për të kuptuar melodinë, ritmin dhe lidhjen mes muzikës qytetare e asaj popullore.
Në vitin 1960 filloi punë në Ansamblin e Ushtrisë, ku qëndroi për dy vjet. Ky angazhim i dha kontakt të drejtpërdrejtë me repertorin popullor, me disiplinën e trupave artistike dhe me kërkesën për ta sjellë muzikën në forma skenike të qarta. Më pas, në vitin 1963, nisi studimet për teori dhe kompozicion, të cilat i përfundoi në vitin 1968. Ky formim akademik i dha mundësi të kalonte nga intuita e muzikantit të ri te gjuha më e plotë e kompozitorit.
Hyrja në muzikën e lehtë shqiptare u shoqërua me bashkëpunime që do të mbeteshin gjatë në kujtesën publike. Kënga “Lemza”, e kënduar nga Vaçe Zela në fillimet e Festivalit në RTSH, shënoi një nga momentet më të rëndësishme të nisjes së tij si krijues. Më pas erdhën këngë të tjera të njohura, ku meloditë mbështeteshin te një ndjeshmëri e drejtpërdrejtë, por edhe te një kujdes i madh për strukturën. Ai diti të krijonte motive që mbaheshin mend lehtë, pa rënë në thjeshtëzim të varfër.
Agim Krajka u bë një nga emrat që bashkoi muzikën e lehtë, vallen popullore, orkestracionin dhe kolonën zanore të filmit. Në këngët e tij ndihet shpesh fryma e qytetit, por edhe pulsi i folklorit shqiptar. Kjo ndërthurje e bëri krijimtarinë të kuptueshme për publikun e gjerë dhe njëkohësisht të vlerësuar nga artistët. Në vend që të ndiqte vetëm një drejtim, ai lëvizi mes zhanreve, duke ruajtur një identitet të vetin melodik.
Një pjesë e rëndësishme e trashëgimisë lidhet me kinematografinë. Ai kompozoi muzikë për filma të njohur shqiptarë si “Njësiti gueril”, “Çifti i lumtur”, “Zonja nga qyteti”, “Në pyjet me borë ka jetë”, “Një shoqe nga fshati”, “Lundrimi i parë” dhe “Zëvendësi i grave”. Në këto vepra, muzika nuk qëndronte si zbukurim i jashtëm, por ndihmonte në krijimin e atmosferës, në karakterizimin e personazheve dhe në ritmin e rrëfimit filmik. Për shumë shikues, disa prej këtyre melodive janë po aq të paharrueshme sa vetë skenat.
Në Festivalin e Këngës, krijimtaria e tij pati një histori të gjatë çmimesh dhe pjesëmarrjesh. U vlerësua me shumë çmime të dyta dhe të treta, ndërsa çmimin e parë e mori në vitin 1987 me këngën “Nuk e harroj”, të interpretuar nga motrat Libohova. Edhe pse vetëm një fitore e parë në festival mund të duket pak për një karrierë të tillë, ndikimi i tij nuk matet vetëm me vendet në renditje. Shumë prej këngëve mbetën në repertorin e këngëtarëve, në kujtesën e publikut dhe në arkivat muzikore të vendit.
Për kontributin e gjatë në art, Agim Krajka u nderua me tituj të rëndësishëm, mes tyre “Artist i Popullit”, “Mjeshtër i Madh” dhe “Nderi i Kombit”. Në dhjetor 2018, koncerti “Të gjithë e duan Agim Krajkën” solli në skenë pjesë nga krijimtaria e tij dhe u kthye në një homazh të gjallë për karrierën e një autori që kishte shkruar për disa breza dëgjuesish. Ajo mbrëmje e vendosi edhe një herë në qendër të vëmendjes rolin e tij si kompozitor i një kujtese të përbashkët muzikore.
Më 1 mars 2021, kompozitori u nda nga jeta në Tiranë, në moshën 83-vjeçare. Lajmi u prit me dhimbje nga familjarë, kolegë, institucione kulturore dhe artdashës, sepse largimi i tij preku një pjesë të rëndësishme të historisë së muzikës shqiptare. Edhe pas ndarjes nga jeta, veprat vijojnë të rikthehen në aktivitete përkujtimore, në transmetime televizive dhe në interpretime të reja. Në vitin 2026, emri i tij mbetet i lidhur me fizarmonikën, me këngën e lehtë, me vallen dhe me filmat që mbajnë brenda një pjesë të tingullit shqiptar të shekullit të kaluar.