Agim Bajko lindi më 10 shkurt 1956 në Tiranë, qyteti ku u formua si një nga figurat më të njohura të humorit dhe satirës shqiptare. Rruga e tij artistike lidhet me skenën, televizionin dhe kinematografinë, por mbi të gjitha me një lloj humori që ka kërkuar të jetë i menduar, i ndërtuar mbi vëzhgimin e hollë dhe jo thjesht mbi batutën e çastit. Për publikun shqiptar, ai mbetet ndër aktorët që i dhanë fytyrë një tradite të gjatë komike, të nisur në skenat e estradave dhe të përshtatur më vonë me ritmin e ekranit modern.
Pas përfundimit të studimeve në Institutin e Lartë të Arteve, ai nisi punë në Estradën e Tiranës në vitin 1979. Ky ishte ambienti ku u formua si profesionist dhe ku mësoi disiplinën e skenës së drejtpërdrejtë. Estrada kërkonte shpejtësi, tekst të saktë, gjest të matur dhe kontakt të menjëhershëm me publikun. Aty, aktori i ri krijoi përvojën që më vonë do ta ndihmonte të ndërtonte personazhe të ndryshme, nga figurat e përditshme urbane deri te karakteret që ironizonin burokracinë, politikën dhe veset shoqërore.
Në teatër, ai u dallua për aftësinë për t’i dhënë figurës komike një lloj serioziteti të brendshëm. Personazhet e tij nuk mbështeteshin vetëm te zhurma apo karikatura e jashtme, por te mënyra se si një detaj, një pauzë, një ton zëri apo një shikim mund të zbulonte dobësinë e njeriut përballë pushtetit, interesit ose frikës. Kjo e bëri të vlerësuar nga publiku dhe nga kolegët, sepse në shumë role ruajti ekuilibrin mes argëtimit dhe kritikës sociale.
Përveç skenës, Agim Bajko pati një prani të rëndësishme edhe në kinematografi. Ai u shfaq në filma dhe telekomedi si “Dy herë mat”, “Mirela”, “Edhe kështu edhe ashtu”, “Gjuetia e fundit” dhe “Dashi pa brirë”. Këto role i përkasin një periudhe kur filmi shqiptar po kalonte nga temat e ngurta ideologjike drejt situatave më të lira, ku humori, ironia dhe portretizimi i jetës së përditshme kishin më shumë hapësirë. Edhe kur rolet nuk ishin të gjata, prania e tij ishte e dallueshme për shkak të natyrshmërisë dhe kontrollit të lojës aktoriale.
Një pjesë e madhe e popullaritetit erdhi nga bashkëpunimet në materiale komike televizive, sidomos me Agron Llakajn. Seritë dhe skeçet si “Martesa e Hasanit”, “E ëma e Zeqos”, “Greku në Himarë”, “Rradha e vizave”, “Në shtrat me OSBE”, “Don Kishoti në Tiranë”, “Ali Pashë Tepelena”, “Gjergj Elez Alia”, “Ushtria pastron” dhe të tjera e afruan edhe më shumë me publikun e gjerë. Ato trajtonin situata të njohura shqiptare, shpesh të ngarkuara me absurditet, ku qeshja vinte nga përplasja mes realitetit dhe mënyrës si njerëzit përpiqeshin ta justifikonin atë.
Në vitin 2006 nisi një nga kapitujt më të rëndësishëm të karrierës televizive: drejtimi i programit satirik “Bypass Show” në Vizion Plus. Formati u ndërtua si një pasqyrë e ngjarjeve të javës, e parë me ironi, dialogë të shkurtër dhe personazhe që përfaqësonin fenomene politike e shoqërore. Në një kohë kur televizioni shqiptar po mbushej me formate argëtuese, ky program solli një satirë më të lidhur me aktualitetin dhe më pak të varur nga spektakli klasik.
Për kontributin në art dhe në median televizive, ai u vlerësua me çmimin “Personazhi i Vitit” në vitin 2009. Tre vjet më vonë, në vitin 2012, mori titullin “Mjeshtër i Madh”, një vlerësim shtetëror që e vendosi zyrtarisht mes emrave të rëndësishëm të skenës shqiptare. Ky titull erdhi pas dekadash pune në teatër, kinematografi dhe televizion, duke njohur jo vetëm rolet e realizuara, por edhe ndikimin e tij në zhvillimin e humorit satirik.
Në shkurt 2020, Agim Bajko u emërua drejtor i Qendrës Kombëtare të Kulturës për Fëmijë dhe Teatrit të Kukullave. Ky pozicion shënoi një kalim nga roli i artistit të skenës dhe ekranit drejt drejtimit të një institucioni kulturor. Detyra lidhej me një fushë të ndjeshme, artin për fëmijë, ku tradita e teatrit të kukullave kërkon ruajtje, por edhe përshtatje me brezat e rinj. Në korrik 2024, ai u lirua nga kjo detyrë dhe drejtimi i institucionit iu besua një emri tjetër.
Jeta private e aktorit ka qëndruar kryesisht larg zhurmës publike. Ai nuk është shquar për ekspozim të tepruar në rrjete sociale apo për protagonizëm jashtë punës artistike. Në intervista të ndryshme ka dhënë përshtypjen e një profesionisti që preferon të flasë për punën, për cilësinë dhe për përgjegjësinë që ka humori ndaj publikut. Agim Bajko mbetet një figurë që e ndërtoi emrin me durim, përmes skenës, ekranit dhe një satire që e sheh të qeshurën si mjet për të kuptuar më mirë shoqërinë.